BREAKING NEWS

மன்னாதி மன்னனுக்கு மற்றுமொரு மணி மகுடம். ~ 9 இதயக்கனியின் இரு துருவங்கள்..!

புரட்சித் தலைவர், திரைத் துறையில் ஒளிவீசும் ஒப்பற்ற நட்சத்திரமாக விளங்கிய அந்த நாளில் இருந்து, மக்கள் போற்றும் மன்னனாக ஆட்சியில் இருந்தவரை, மற்ற அமைச்சர்களைப் போல, அவரைத் தோட்டத்தில் சென்று சந்திக்காதவர் என்றால் அவர், ஆர்.எம்.வீரப்பன் ஒருவர்தான். அவரை நான் இராமாவரம் தோட்டத்தில் ஒருநாளும் பார்த்ததேயில்லை. கோப்புகளைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு, காத்திருந்ததையும் பார்த்ததில்லை.

ஏறத்தாழ, புரட்சித்தலைவரின் மறுவடிவமாகத்தான், அந்நாட்களில் இருந்தார் ஆர்.எம்.வீரப்பன். அமைச்சராக இருந்தபோது, அவரைக் காண்பது சற்றுக் கடினம். மிகவும் நெருக்கமானவர்கள் வந்தால், பிறரிடத்தில் தொலைபேசியில் பேசி, முடிவுகளை எடுக்கக்கூடியவர். கொடுத்த பொறுப்பை, மிகச் சிறப்பாக எடுத்து நடத்துகிறவர் அவர்.

எல்லாவற்றையும் ஆழ்ந்து காண வேண்டும். கணக்காகச் செய்ய வேண்டும். எதிலும் தன் தூய்மைக்குக் களங்கம் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதில், உறுதியாக இருந்தவர். அவர் கல்வி அமைச்சராக இருந்தபோது, இயல், இசை, நாடகம் என்ற மூன்று துறைக்கும் சிறந்தவர்களை அழைக்க வேண்டும். உலகத் தமிழ்ச்சங்க தொடக்கவிழாவில், அந்த விருதுகளை வழங்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்கள்.

ஓர் அமைச்சர்தான், இந்தத் தகவலை என்னிடத்தில் சொன்னார். அதற்கென்ன? என்று மூன்று பெயர்களை எழுதி, முதல் அமைச்சர் புரட்சித்தலைவரிடம் எடுத்துப் போனேன். அப்போது அவருக்கு நெருக்கமாக இருந்த அமைச்சரிடத்தில், இதுபற்றிக் கேட்டேன். இயல் என்று சொன்னால் கிருபானந்த வாரியாருக்கும், இசை என்று சொன்னால் எம்.எஸ்.சுப்புலட்சமிக்கும், நாடகம் என்று சொன்னால் நடிகர் திலகம் சிவாஜிகணேசனுக்கும் வழங்கலாம். இந்தப் பெயர்களை, நீங்கள் பரித்துரைக்கலாம் என்று நினைக்கிறார்கள் என்றார் அவர்.

அவர்கள் சொன்னது, எனக்குப் பொருத்தமானதாகத் தோன்றியது. அமைச்சர் ஆர்.எம்.வீரப்பனை அணுகவேண்டும் என்று எனக்கு அறிவுறுத்தப்படவில்லை. நான் அனுப்பிய மறுநாளே, அந்தக் கோப்பு திரும்பி வந்துவிட்டது. அதில், எந்தவிதமான கருத்தும் சொல்லப்படவில்லை. அதற்கென்ன பொருள் என்று புரட்சித்தலைவரின் கருத்தறிய, நானே போனேன். ‘‘நீங்கள் அமைச்சர் ஆர்.எம்.வீயைப் போய்ப் பாருங்கள்’’ என்று சொன்னார் எம்ஜிஆர். சென்று சந்தித்தேன். அமைச்சர் ஆர்.எம்.வீ., ‘‘இந்த மூன்று பெயர்களையும் சொன்னது யார்?’’ என்றார். ‘‘இன்னொரு அமைச்சர்தான் சொன்னார்’’ என்றேன். ‘‘எனக்கு அது பொருத்தமாகப்படவில்லை. வாரியாருக்குச் சிறப்பு செய்யுங்கள். நம்முடைய முதலமைச்சருக்கும், பெரிய பரிசு தாருங்கள். நாடகத்துறைக்கு என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். 300 பவுன் எடைக்கு, பொன்னால் தாமரைப்பூ செய்து, தங்கத்தாமரையாகக் கொடுக்கலாம்’’ என்று கருத்து சொன்னார். அதன்பிறகு, நிதியமைச்சர் நாவலர் நெடுஞ்செழியன், அதுபற்றிப் பத்து வரிகள் எழுதினார். ‘‘வாரியார் பேசும்போது இயலாகவும், கதை சொல்லும்போது இசையாகவும், மேடையில் நிற்கும்போது நாடகமாகவும் இருப்பதனால், வாரியாருக்கு வழங்கலாம்’’ என்று எழுதினார். அது எவ்வளவு தெளிவான குறிப்பு என்று பாருங்கள்.

யார் மனமும் புண்படாமல், இசை, நாடகத்தை அப்படியே விட்டுவிட்டு, அதன்பிறகு, அந்த விருது வாரியாருக்கு வழங்கப்பட்டது. புரட்சித்தலைவருக்குப் பெரிய பாராட்டுவிழா நடத்தி, அந்நாளில் தங்கத்தாமரை வழங்கினோம். குறிப்பின் குறிப்புணர்வாரை என்று சொல்வது போல, புரட்சித்தலைவரின் குறிப்பறிந்து நடப்பதில், ஆம்.எம்.வீ-க்கு நிகராக, யாரையும் சொல்ல முடியாது. பல ஆண்டுகள் கழித்து, நானும் பல நிலைகளைத் தாண்டி வந்தேன்.

அமைச்சர் என்பதால் மட்டும், ஆர்.எம்.வீ-க்குத் தமிழ்ப்பற்று வரவில்லை. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, இராயப்பேட்டையில் திருவள்ளுவர் கழகத்தை பெருமிதத்தோடு நடத்தியவர் அவர். அவரிடம் கனிவு எவ்வளவு உண்டோ, அந்த அளவிற்குக் கண்டிப்பும் உண்டு ஆனால், தெளிவான முடிவெடுப்பதில் தேர்ந்தவராக விளங்குபவர் ஆர்.எம்.வீ என்பது ஓங்கிச் சொல்லத் தக்க உண்மையாகும். அப்படித் தேர்ந்த தேன் மனத்துக்காரர் என்பதால்தான், ஆர்.எம்.வீ அருளாளராகவும், பண்பாளராகவும், கொடைவள்ளலாகவும் செம்மாந்த வாழ்வோடு சீர்மிகுந்த சிறப்புடன் விளங்குகிறார். அருங்குணத்தோரான ஆர்.எம்.வீ-யைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் அதே தருணத்தில் என் இனிய இளவல் ஜெகத்ரட்சகனைப் பற்றியும் என் மனத்தின் அடுக்குகளில் எப்போதும் மலர்ந்தபடியே இருக்கும் நீங்காத நினைவுகளையும் கூறியாக வேண்டும்.

ஜெகத்ரட்சகனை என்னுடைய இளவல் என்று சொல்வதுதான் ஏகப்பொருத்தம். மகன் என்றும் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு குறிப்பிடுவேன்.  ஜெகத்ரட்சகனின் மனம், குணம் அறிந்தவன் நான். அவரது திருமணம், வளர்ச்சி என்று எல்லா வளர்நகர்வையும் வாஞ்சையோடு வாரி அணைத்து கண்ணாரக் கண்டு மகிழ்ந்தவன் நான்.

எத்தனைப் பெரிய துன்பங்கள் வந்தாலும், அவற்றையெல்லாம் துச்சமெனத் தூரஒதுக்கி எப்போதும் புன்னகையோடு தாங்கிக் கொண்டவர். ஒரு கணம்கூட, உழைக்கத் தயங்காத ஒப்பற்ற ஆற்றலாளர் ஜெகத்ரட்சகன்.

அக்காலத்திலேயே அவருக்கு எம்.ஜி.ஆர். மீது அளவிடற்கரிய அன்பு உண்டு. அடிக்கடி தோட்டத்திற்குப் போய், பார்த்துவிட்டு வருவார்.  அந்தநேரம், அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஆரம்பித்த வேளை.

அது ஒரு தேர்தல் நேரம், ‘‘தேர்தலில் சீட் கேட்கலாமா?’’  என்று என்னிடம் கேட்டார் ஜெகத்ரட்சகன்.  ‘‘நன்றாகக் கேள்! எந்த ஊரில், நமக்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று யாருக்குத் தெரியும்’’ என்றேன் நான்.  நண்பர்கள் ஆர்வத்துடன் பணம் கொடுத்து, டெபாசிட் பணம் கட்டச் செய்தார்கள்.  அவரும் கட்டினார்.  இதற்கு முன்பு ஒருமுறை, இதுபோலச் செய்தார் ஜெகத்ரட்சகன்.  அப்போது, அவருக்கு தேர்தலில் போட்டியிடும் வாய்ப்பு கிடைக்காமல் போய்விட்டது. அதனால், இப்போது வாய்ப்பு கிட்டுமா கிட்டாதா என்று தெரியாது. ஆனால், மிகுந்த எதிர்பார்ப்பு ஒருபுறம் இருந்தது.

அந்நேரம் ஒருநாள், மேட்னிஷோ சினிமா பார்க்கலாம் என்று நாங்கள் இருவரும் போனோம்.  சினிமா பார்த்துவிட்டு, வெளியே வந்தோம்.  கலைவாணர் அரங்கத்திற்கு எதிரில், ஒரு கடையில், மாலைமுரசு வந்திருந்தது.  உடனே நான், ‘‘மாலைமுரசு வாங்கிப் பார்க்கலாமா?’’ என்றேன்.  ‘‘வேணாம் அண்ணா! நம் பெயர், தேர்தல் பட்டியலில் வராது’’ என்று சொன்னார் அவர். சரி என்று அன்று, நாங்கள் மாலைமுரசு வாங்கவில்லை.

அதன்பிறகு, இரவு வீட்டிற்குப் போயிருக்கிறார் ஜெகத்ரட்சகன்.  ஒரு நண்பர் மாலைமுரசு பார்த்துவிட்டு, உத்திரமேரூர் சட்டமன்ற உறுப்பினர் பதவிக்கு, அ.இ.அ.தி.மு.க சார்பில் போட்டியிடப்போவது ஜெகத்ரட்சகன் என்று சொன்னார்.  அப்படியே, என்னிடம் ஓடோடி வந்து என்னை இறுகத் தழுவிக் கொண்டார்.  அவர் கன்னத்தில்,  ஆனந்தக் கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகி வழிகிறது.  நானும் அழுதேன்.  ‘இந்த வாய்ப்பு, யாருக்குக் கிடைக்கும்?  ஜெகத்ரட்சகனின் நாணயத்திற்கும், நம்பிக்கைக்கும், எம்ஜிஆர் செய்த கைம்மாறு அது’ என்று என் மனவோட்டம் மடை திறந்தது.

அதன்பிறகு, உத்திரமேரூர் தொகுதிக்கு எப்படிப் போவது?  என்பதைப் பற்றியெல்லாம், நாங்கள் சிந்தித்தோம். சென்றோம்… வென்றோம்.  இன்று, பதினெட்டு கல்லூரிகளின் தலைவர் ஜெகத்ரட்சகன்.  என் மீது கொண்ட அளப்பரிய பாசத்தால், ‘என்னுடைய அண்ணன், ஒரு நாளாவது, துணைவேந்தராக வரவேண்டும்’ என்று ஆசைப்பட்டவர் அவர். அவரது எண்ணம் ஈடேறியதோடு, அவர் இன்று பல கல்லூரிகளின் வேந்தராக இருப்பது, அவரது வெள்ளை உள்ளத்துக்கான சிறப்பு.  அங்குலம் அங்குலமாக, அவரது குலம் பெறுகிற வளர்ச்சி, குழந்தைகள் பெறுகிற எழுச்சி, குடும்பம் பெறுகிற மலர்ச்சி, இதனை எண்ணி, நான் வியந்து மகிழ்கிறேன்.

ஜெகத்ரட்சகன் இளைய மாணவராக இருந்த காலம் தொட்டு, என்னிடத்தில் பரிவாக வளர்ந்தவர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.  எளிமை என்றாலும், ஒரு பெருமிதம் அவரிடம் நிரம்பியிருக்கும்.

வறுமையில் செம்மை என்று சொல்வார்களே! அதுபோல, தன் வாழ்க்கையில் குறிக்கோளோடு, விடாமுயற்சியோடு, ஜெகத்ரட்சகன் பெற்ற வளர்ச்சி உண்மைக்கும் உழைப்புக்கும் கிடைத்த வெற்றி என்று, நான் உறுதியாகச் சொல்வேன்.

இந்த இடத்தில்  அவருடைய நாணயத்திற்கும், நம்பிக்கைக்கும், நேர்மைக்கும், ஒரு நிகழ்ச்சியை நினைவு கூர விரும்புகிறேன். மாணவப் பருவத்திலேயே, ஜெகத்ரட்சகனுக்குப் புரட்சித்தலைவரை நன்றாகத் தெரியும். அவ்வளவாக பொதுவெளியில் அடையாளம் தெரியாத இளம் மாணவர்களில் ஒருவர் என்ற நிலையிலேயே, ஜெகத்ரட்சகனைப் பெரிதும் போற்றினார் புரட்சித்தலைவர்.  ஒருமுறை, ஐந்து லட்ச ரூபாய் பணத்தை, ஒரு பையில் இட்டு, அதைக் கொண்டுபோய், ஆயிரம் விளக்குப் பகுதியில், ஒருவரிடத்தில் கொடுத்துவிட்டு வாருங்கள் என்று அனுப்பினார்.  அதிகம் தெரியாத, இளம் பையனிடத்தில், அவ்வளவு பெரிய தொகையை நம்பி கொடுத்தனுப்பினார் எம்.ஜி.ஆர்.

தோட்டத்திலிருந்து ஏறத்தாழ 15 கிலோமீட்டர் நடந்து சென்று, அந்தப் பையைக் கொடுத்துவிட்டு, திரும்பிப்போய் எம்.ஜி.ஆரிடம் தகவல் சொன்னவர் ஜெகத்ரட்சகன்.  அதை எப்போதும் உருக்கமாகச் சொல்வார் புரட்சித்தலைவர்.  உத்திரமேரூர் தொகுதியை ஜெகத்ரட்சகனுக்குத் தந்தபோது, அந்த நிகழ்ச்சியை அப்போது சுட்டிக்காட்டினார்.

கட்சியில் பணியாற்றி சட்டமன்ற உறுப்பினராக வருகிற நிலையில், ஆர்.எம்.வீ-யோடு நெருக்கமாகப் பழகுகிற வாய்ப்பு, ஜெகத்ரட்சகனுக்குக் கிடைத்தது. புரட்சித் தலைவர் என்னும் இதயக்கனியின் இரு துருவங்கள் இவர்கள் எனலாம்.

 

தொடர்வோம் பொன்மனச் செம்மலின் பொன்னான நினைவுகளை…

– ஔவை நடராசன்,

மேனாள் துணைவேந்தர்,

தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம், தஞ்சை

தொடர்புக்கு: thamizhavvai@gmail.com




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *