BREAKING NEWS

மன்னாதி மன்னனுக்கு மற்றுமொரு மணி மகுடம் – 3 ‘‘நான் ஒரு நாத்திகன்… கோயிலுக்குள் வரமாட்டேன்..!’’

உலகத்தமிழ் மாநாட்டு நிகழ்ச்சிநிரலை ஒழுங்கு செய்தோம். தலைமைச் செயலாளர், அமைச்சர் காளிமுத்து, தனிஅலுவலர் என்று பலர் இருந்தார்கள். மாநாடு நடப்பதற்கு, நான்கு நாட்களுக்கு முன்னதாக, முதலமைச்சர் கூப்பிட்டார். யாரைக் கேட்டு, பெருஞ்சித்திரனார் பெயரைச் சேர்த்தீர்கள் என்று கேட்டார். நான் சிரித்துக்கொண்டேன். மொழிஞாயிறு பாவாணர் தலைமை என்று போட்டிருக்கிறோம். தமிழ் அறிஞர்களின் பெயர்களை, அந்தப் பிரிவில் சேர்த்திருக்கிறோம் அந்த வகையில், பாவலரேறு பெயரையும் சேர்த்திருக்கிறோம் என்று சொன்னேன். யாரைக்கேட்டு, அந்தப் பெயரைச் சேர்த்தீர்கள் என்று திரும்பவும் கேட்டார் எம்ஜிஆர். அமைச்சர், தலைமைச் செயலாளர், தனி அலுவலர் என்று எல்லோரும் வாய்மூடி இருந்தனர். இவர்கள் எல்லோரும், என்னிடத்தில் மூன்று முறை, இதுபற்றிப் பேசியவர்கள். இதில் என்ன பிழை, அண்ணா என்று அவரிடத்தில் கேட்டேன். நீங்கள் செய்தது தக்கதுதான் என்று தன் பையில் இருந்து, ஒரு காகிதத்தை எடுத்துக் காண்பித்தார். அது மைய அரசில் இருந்து வந்த ஒரு தகவல். தனிநாட்டுப் பிரிவினையாளர் பெருஞ்சித்திரனார். அவர் பெயர், மாநாட்டில் இடம்பெறக் கூடாது என்ற தகவல் அதில் இருந்தது. அதை மாற்றிவிடுங்கள் என்று சொன்னார் எம்ஜிஆர். பிறகு எல்லோரும் அங்கிருந்து அகன்றோம்.

நான் அமைச்சர் காளிமுத்துவின் அறைக்குப் போனேன். அமைச்சர் காளிமுத்து, என்னிடத்தில் பயின்ற மாணவர். பெறாத மகனைப் போன்ற அன்புடையவர். ‘என்னை மன்னித்து விடுங்கள். என்னால் வாய்திறந்து பேச முடியவில்லை. இப்படி யெல்லாம் அரசியல் சூழல் இருக்குமென்று எனக்குத் தெரியாது. நீங்கள் எப்படியாவது பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனாரைப் பார்த்து, அவர் மாநாட்டுக்கு வராமல் தடுத்து விடுங்கள்’ என்று சொன்னார். ‘அதற்கென்ன, பண்ணிவிடலாம்” என்று சொன்னேன் நான். அமைச்சர் அன்றிரவு விமானத்தில் சென்றுவிட்டார்.

நான் இதைச் சொன்னதும், பாவலரேறு வருந்தினார். ‘இப்படியெல்லாம் அழைப்பது, பிறகு என் புகழுக்கு இழுக்கைத் தேடுவது, இதெல்லாம் என்ன?” என்று வருத்தப்பட்டார். என்னை அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். என்மீது அன்புடைய ஒருவர். நானும் கலக்கத்தோடு, அங்கிருந்து வெளியே வந்தேன். இந்த விஷயத்தில், புரட்சித்தலைவருக்கு எத்தனை அரசியல் திறமை இருக்கிறது என்று பாருங்கள் மூன்று நாட்கள் கழித்து, மாநாடு நடக்கும் இடத்தில், எல்லா நிகழ்ச்சிநிரலையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ‘பாவலரேறு எங்கே? அவரைப் பேச விடாமல், தடுப்பது யார்?’ என்று மாநாட்டு வளாகத்தில் துண்டுத் தாள்கள் தந்துகொண்டிருந்தார்கள் சிலர். பின்பு, காவலர்கள் துணையோடு, கூட்டம் நடந்து முடிந்தது.

புரட்சித்தலைவருக்கு ஒரு வழக்கம். எந்த நிகழ்ச்சிக்கு வந்தாலும், நாட்டுப்பண் பாடும் வரை இருந்து விட்டுத்தான் போவார். நடுவில் எழுந்து போகவே மாட்டார். அதைவிடக் கொடுமையான விஷயம், இசை அரங்கமாக இருந்தால், பன்னிரண்டரை மணி ஆனாலும், கேட்டுவிட்டுத்தான் போவார். இத்தகைய வழக்கமுடையவர் புரட்சித்தலைவர் எம்ஜிஆர்.

அந்த மாநாட்டுக் கருத்தரங்கம் முடிந்ததும், என்னைக் கூப்பிட்டார். சரியாக முடிந்ததா? என்றார். முடிந்துவிட்டது அண்ணா என்றேன் நான். பாவலரேறு வராமல், தடுத்து விட்டீர்களா என்று கேட்டார் எம்ஜிஆர். இல்லண்ணா, அவர் வரலையே! என்றேன். நானும் தடுத்துவிட்டேன்’ என்று என் முதுகைத் தட்டிக்கொடுத்து விட்டு, அவர் போய்விட்டார்.

எனக்கு அது புரியவில்லை. ஒருவாரம் கழிந்த பிறகுதான் தெரிந்தது. நாங்கள் சொன்னதை மீறி, பாவலரேறு மாநாட்டுக்குக் கிளம்பியிருக்கிறார். தொடர்வண்டியில் ஏறுவதற்கு வந்தவரை, காவலர்கள் மீண்டும் வீட்டுக்கு அழைத்துப் போய்விட்டார்கள். இதனைச் செய்தது புரட்சித்தலைவர் எம்ஜிஆர். இவ்வாறு எல்லாவற்றையும், கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்க்கும் இயல்புடையவர்.

இன்னொரு நிகழ்ச்சி, திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தைச் சேர்ந்த, திருவிடைமருதூர் கோயிலில் திருவாசகத்திற்கு ஒரு விழா நடைபெற்றது. அப்போது பிரதமராக இருந்த மொரார்ஜி தேசாய், அந்த நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருந்தார். நானும் போயிருந்தேன். அந்தத் திருவாசக விழாவைப் பெருமை பொங்க நடத்தியவர், கவியரசி சௌந்தரம் கைலாசம் அம்மையார்.

கும்பகோணத்தில் இருந்து, திருவிடைமருதூர் வந்தார் மொரார்ஜி தேசாய். உடன் வந்த முதலமைச்சர் எம்ஜிஆரோடு, நானும் விழாவுக்குப் போனேன். அந்தக் கோயிலின் முகப்புக்கு வந்தபோது, எம்ஜிஆர் என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார். ‘அவ்வை! நான் ஒரு நாத்திகன். கோயிலுக்குள் வரமாட்டேன்’ என்று ‘பிரதமரிடம் சொல்லுங்கள்” என்றார். உடனே விறுவிறு என்று நடந்து, அந்தக் கோயிலின் முகப்பு அருகே இருக்கும் வாயிற் படியில் உட்கார்ந்து விட்டார் எம்ஜிஆர்.

‘முதலமைச்சருக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை. அவர் திராவிட இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர். பகுத்தறிவாளர். ஆகவே, கோயிலுக்கு வர விரும்பவில்லை” அவர் என்று பிரதமரிடம் சொன்னேன். அப்படியா நான்கூடத் திராவிடர் கழகத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு, விழாவில் கலந்துகொள்ளப் போனார் பிரதமர் மொரார்ஜி தேசாய். ஏன் (இதைக் கூறுகிறேன் என்றால், தன்னைக் கடவுள் மறுப்பாளர் என்று தெள்ளத்தெளிவாக, அவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்த காலமும் உண்டு.) இந்த நேரத்தில் இன்னொன்றும் சொல்ல வேண்டும். நான் மாணவனாக இருந்த காலம். தன்னுடைய இல்லத்தில் பொங்கல் விழா நடத்துவார் எம்.ஜி.ஆர். பத்து ரூபாய், ஐம்பது, ரூபாய், நூறு ருபாய் என்று அந்தப் பொங்கல்விழாவுக்கு வருகின்றவர்களுக்கு வாரிவாரிக் கொடுப்பார் எம்ஜிஆர். ஒருமுறை நான் கவியரசர் சுரதாவோடு, அந்த விழாக்காலத்தில் எம்.ஜி.ஆரைப் பார்க்கப் போனேன். சுரதா, மிகவும் நகைச்சுவையாகப் பேசுவார். “என்னைப் பற்றி ஒரு பாட்டு எழுதுங்கள் என்று சுரதாவிடம் அடிக்கடி கேட்பார் எம்ஜிஆர். ஒலிக்கும் குரலிலும், சொல்லுகிற சொற்களிலும் ரொம்ப அழகாகப் பேசுகிறவர் புரட்சித்தலைவரின் அண்ணன் எம்.ஜி. சக்ரபாணி. அவர் பேசினால், ஒரு மயக்கம் வரும். வண்டின் ரீங்காரம் போல இருக்கும். அவரிடம் எம்ஜிஆர் பற்றிய பாடலைச் சொன்னார் சுரதா. ‘கண்ணப்பத் திருவேடன் எனும் படத்தில் நடிப்பதற்கு வருவீரா என்று கேட்டால், என்னப்பா, எதற்கப்பா, புராணமப்பா என்று சின்னப்பா கேட்டாரா? இந்நாட்டில் எம்ஜிஆர்தான் கேட்டார்” என்று அந்தப் பாட்டில், ஒரு வரி வரும். எம்.ஜி. சக்ரபாணி கேட்டு மகிழ்ந்ததோடு மட்டுமில்லாமல், ‘தம்பியிடம் இதைக் காண்பியுங்கள். ரொம்ப மகிழ்வான்’ என்று இறுகக் கட்டியணைத்துக்கொண்டு, சுரதாவைப் பாராட்டினார். அந்த வரியை, மூன்று முறை சொல்லச் சொன்னார்.

புராணப் படங்களில், கடவுள் காட்சி தருகின்ற படங்களில் நடிப்பதில்லை என்ற லட்சியத்தை வைத்திருந்தார் எம்ஜிஆர். இவ்வளவு லட்சியம் வைத்திருந்தவர், உடல்தளர்ச்சியாலோ, நோயாலோ, மனக்கலக்கத்தாலோ மாறிவிட்டார்களே என்பதுதான் இன்னும் விளங்காமல் இருக்கிறது.

இப்படிப் பல நிகழ்ச்சிகளைச் சொல்லலாம்.

தொடர்வோம் பொன்மனச் செம்மலின் நினைவுகளை…

– ஒளவை நடராசன்

மேனாள் துணைவேந்தர்

தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சை

thamizhavvai@gmail.com




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *